Πτυχιοῦχος Κλασσικῆς Φιλολογίας Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
Μεταπτυχιακός τοῦ Τομέα Ἐπιστημῶν τῆς Ἀγωγῆς,
Ὑπ. Δρ. Κλασσικῆς Φιλολογίας Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
I. Προοίμιο: Η ανάγκη του μύθου στον τόπο της κρίσηςΟ μύθος του Κρόνου και η πολιτική ενηλικίωση:Δοκίμιο φιλοσοφικής και παιδαγωγικής ερμηνείας του πλατωνικού Πολιτικού (268d–275d)
humanitas_et_libertas_aeterna
Υπάρχουν στιγμές στη διαλεκτική πορεία όπου ο αυστηρός λόγος (ὁ ὀρθὸς λόγος) φτάνει στα όρια της δικής του αφηρημένης γεωμετρίας και κινδυνεύει να χάσει την επαφή του με το ζωντανό σώμα της πράξης. Ο Πλάτων, στον Πολιτικό (268d–e), δεν καταφεύγει στον μύθο εξαιτίας λογικής ανεπάρκειας, αλλά επίτηδες: «σχεδὸν παιδιὰν ἐγκερασαμένους... συχνῷ γὰρ μέρει δεῖ μεγάλου μύθου προσχρήσασθαι». Η «παιδιά» αυτή είναι το ρωγμώδες άνοιγμα της φαντασίας που επιτρέπει στον νου να εποπτεύσει συνολικά αυτό που η κατακερματισμένη διαίρεση αδυνατεί να συλλάβει.







